برگشت به بالا

شرکت ابــــرنـــد

نیلینگ (میخکوبی) چیست؟  

نیلینگ یا میخکوبی خاک (Soil Nailing) ميخ‌كوبي ديواره‌ها به معناي تسليح برجاي خاك موجود با نصب ميلگردهاي فولادي نزديك به هم در يك سطح شيبدار يا در محل گودبرداري و با اجراي از بالا به پايين مي‌باشد. در ديواره خاكي ميلگردها داخل گمانه‌های حفاری شده قرار گرفته و به منظور جلوگيري از خوردگي ميلگردها و انتقال مناسبتر نيروها بين خاك و ميلگرد توسط دوغاب سيمان پر مي‌شوند. اين عمليات يك مقطع مسلح پايدار ايجاد مي‌كند كه توانايي نگهداري خاك پشت خود را دارد. اين مسلح‌سازي بصورت Passive عمل كرده و اثر خود را از طريق اندركنش خاك- ميلگرد حاصل از ايجاد تغيير شكل در خاك اعمال مي‌كند. ميخ‌ها غالباً در كشش عمل مي‌كنند ولي در شرايط خاصي، عملكرد خمشي و برشي آنها نيز در نظر گرفته مي‌شود.

تاریخچه نیلینگ (میخکوبی)  

برای اولین بار مهندسین اتریشی از روش میخکوبی (نیلینگ) برای پایدارسازی شیروانی های سنگی در تونل استفاده کردند. آن‌ها در اوایل دهه۱۹۶۰ برای پایدارسازی جداره های تونل، شبکه ای از سوراخ‌ها را در طاق و دیوارهای سنگی تونل حفاری کرده، در داخل آن میلگردهای فولادی قرار داده و قسمت انتهایی آن را با شبکه مش بندی در محیط تونل گیردار کردند. سپس با دوغاب‌ریزی در سوراخ‌های حفر شده و بتن‌پاشی به جداره تونل، موفق به پایداری ایمن جداره های داخلی تونل شدند. این روش بعدها توسط مهندسین آلمانی و فرانسوی برای پایدارسازی در شیروانی‌های خاکی مورد استفاده قرار گرفت. به عبارت دیگر مهندسین آلمانی و فرانسوی، روش اتریشی میخکوبی (نیلینگ) در سنگ را برای شیب‌ها و دیوارهای خاکی به کار بستند. آن‌ها استفاده از تکنولوژی میخکوبی (نیلینگ) در تونل را به پایدار نمودن شیب‌ها و دیوارهای خاکی گودبرداری شده و کوله پل‌ها تعمیم دادند.
پس از آن استفاده از میخکوبی (نیلینگ) به‌طور گسترده در طرح‌های مختلف عمرانی نظیر تثبیت ترانشه های خط آهن و بزرگراه‌ها، ساخت سازه‌های نگهبان گودبرداری شده در مناطق شهری جهت احداث ساختمان‌های بلندمرتبه که شامل چندین طبقه در داخل زمین هستند و تثبیت شیب‌های زمین در برابر لغزش‌های احتمالی به کار بسته شد.
یکی از اولین کاربردهای میخکوبی (نیلینگ) در خاک در سال ۱۹۷۲ برای تعریض خط آهن نزدیک ورسایل در فرانسه صورت گرفت. در آن پروژه یک شیروانی خاک برداری شده به ارتفاع ۱۸ متر با استفاده از میخکوبی (نیلینگ) پایدار شد.
در آلمان برای اولین بار برنامه تحقیقاتی گسترده ای بر روی دیوارهای میخکوبی (نیلینگ) شده توسط دانشگاه کارل شروهه و شرکت ساختمانی بوئر بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۱ انجام شد. این برنامه تحقیقاتی شامل آزمایش بر روی دیوارهای آزمایشی با مقیاس واقعی و با اندازه‌های مختلف بود تا بتوان از طریق آن روش‌های تحلیل و طراحی دیوارهای میخکوبی (نیلینگ) شده را گسترش داد.
همچنین در فرانسه برنامه تحقیقاتی کلوتر متشکل از شرکای خصوصی و دولتی در سال ۱۹۸۶ برای انجام تحقیقات عددی و آزمایشگاهی پیرامون دیوارهای میخکوبی (نیلینگ) کلید خورد. در آمریکای شمالی برای اولین بار در دهه ۱۹۷۰ دیورهای میخکوبی (نیلینگ) شده زیادی در شهرهای ونکوور، واشینگتن و مکزیکوسیتی اجرا شد. یکی از اولین دیوارهای میخکوبی (نیلینگ) شده قابل توجه در آمریکا، مهار خاکبرداری با عمق ۱۳٫۷ متر در ماسه لای‌دار متراکم برای توسعه بیمارستان گودسامایتان واقع در پورتلند اورگان بود که در سال ۱۹۷۶ به بهره‌برداری رسید. مهندسین این طرح در مقام مقایسه بین اجرای دیوار میخکوبی (نیلینگ) شده و اجرای دیوار حایل بتنی ابراز داشتند که این طرح با نصف زمان و ۸۵ درصد کاهش هزینه نسبت به اجرای دیوار حایل بتنی به بهره برداری رسیده است.
از دیگر پروژه‌های مهم میخکوبی (نیلینگ) در دهه ۱۹۸۰ در آمریکا می‌توان به دیوار میخکوبی (نیلینگ) با ارتفاع ۱۲ متر در یکی از پروژه‌های دولتی وزارت راه آمریکا در کامبرلند گپ واقع در ایالت کنتاکی اشاره کرد. همچنین وزارت راه آمریکا در سال ۱۹۸۹ برای اولین بار از تکنولوژی میخکوبی (نیلینگ) (نیلینگ) برای گودبرداری کوله‌های پل استفاده کرد. در دو دهه اخیر استفاده از تکنولوژی میخکوبی (نیلینگ) در سراسر جهان رشد چشمگیری داشته‌است. این روش جزء روش‌های مورد علاقه کارفرمایان بوده و مهندسین طراح و اجرا توجه بیشتری به تکنیک‌های طراحی و اجرایی میخکوبی (نیلینگ) پیدا کرده‌اند. در ابتدای رواج سیستم میخکوبی (نیلینگ)، از این سیستم بیشتر برای احداث سازه‌های نگهبان موقت استفاده می‌شد، در حالی که در ۱۰ سال گذشته استفاده از میخکوبی (نیلینگ) در احداث سازه‌های نگهبان دائمی نیز رشد چمشگیری پیدا کرده است.

مراحل اجرای دیوارهای میخکوبی (نیلینگ) شده 

• مرحله ۱. گودبرداری:
گودبرداری اولیه تا عمقی صورت می‌پذیرد که دیواره گودبرداری شده بتواند در مدت کوتاهی بین ۲۴ تا ۴۸ ساعت پایداری خود را حفظ کند. عمق گودبرداری جهت تأمین کوتاه مدت پایداری در بین ۱ تا ۲ متر می‌باشد. عرض گودبرداری انجام شده حداقل باید به اندازه‌ای باشد که بتوان ابزارهای لازم را در محل مستقر کرد. عرض مش فولادی در تعیین عرض گودبرداری مؤثر است، در عین حال، خاکبرداری در عرض‌های بزرگ‌تر از ۱۲ متر موجب افزایش تغییر شکل‌های افقی می‌گردد. پانل‌های خاکبرداری، یک در میان برداشت می شوند.
• مرحله ۲. حفاری چال برای اجرای میخ (نیل):
چال‌های مورد نظر با طول، قطر و شیب مشخص اجرا می شوند و امتداد آن‌ها تقریباً افقی می باشد.

  • 5
  • چال‌های مورد نظر با طول، قطر و شیب مشخص اجرا می شوند و امتداد آن‌ها تقریباً افقی می باشد.

    • مرحله ۳. نصب میخ (نیل) و دوغاب ریزی:
    در این مرحله میلگردهای فولادی (نیل‌ها) در چال‌های پیش‌حفاری شده کار گذاشته می شوند. میلگردهای به کار رفته شده اغلب تو پر هستند اما می توان از میلگردهای توخالی نیز مطابق به آیین‌نامه اجرایی وزارت راه آمریکا مربوط به میخکوبی (نیلینگ) با میلگردهای توخالی نیز استفاده کرد.
    جهت آنکه راستای میلگردها دقیقاً در امتداد محور استوانه چال‌های حفر شده باشد از ابزاری به نام مرکزکننده استفاده می شود. میلگردها در داخل مرکزکننده‌ها فرورفته و سپس در داخل چال، جاگذاری می شوند. چنانچه شرایط خوردگی شدید باشد از غلاف‌های پلاستیکی مخصوصی جهت محاظت از نیل‌ها استفاده می شود. در همین حال یک لوله دوغاب ریزی به انتهای چال رفته و فضای خالی باقی مانده را از انتها تا ابتدای چال دوغاب ریزی می کند. شیب چال‌های حفر همان‌طور که پیش از این نیز گفته شد به مقدار ملایمی در پایین سطح افق قرار دارد؛ لذا دوغاب با نیروی وزن وارد شده بر آن به خوبی در حفره‌ها جا می‌گیرد. به چنین روشی، روش دوغاب ریزی ثقلی گفته می‌شود که جزء روش‌های متداول در میخکوبی (نیلینگ) به حساب می رود. پیش از مرحله بعدی، نوارهای زهکشی ژئوکامپوزیتی بر روی سطح گودبرداری و به‌طور تقریبی بین شبکه نیل‌های بیرون آمده کارگذاشته می‌شود. نوارهای زهکشی تا قسمت تحتانی گودبرداری ادامه می‌یابد تا زه‌آب جمع شده را به پاشنه دیوار هدایت و خارج کند.
    • مرحله ۴. ساخت پوشش شاتکریت موقتی:
    قبل از آنکه مرحله بعدی گودبرداری شروع شود شاتکریت جهت یک‌پارچه سازی ابتدای نیل‌ها و کل سیستم بر روی سطح گود پاشیده می‌شود. نحوه متداول اجرا به این صورت است که از یک پوشش شاتکریتی با میزان ملایمی از تسلیح فولادی استفاده شود. تسلیح فولادی اغلب شبکه مش‌بندی شده از سیم‌های به هم جوش خورده‌است. طول پانل‌های مش فولادی جوش خورده باید به اندازه‌ای باشد که هر پانل با پانل کنار تا اندازه‌ای همپوشانی داشته باشد. در این مرحله لایه نازک بتن شاتکریت بر روی سطح گود پاشیده می‌شود. بعد از آن یک صفحه پلیت فولادی بر روی نوک نیل کار گذاشته می‌شود. از واشر و مهره‌های شش گوش برای اتصال نیل به صفحه پلیت استفاده می‌شود. توجه شود که مدت ۷۲ ساعت لازم است تا بتن شاتکریت به مقاومت سه روزه تقریباً معادل ۱۰٫۵ مگاپاسکال برسد و بعد گودبرداری مرحله بعد انجام شود.

  • • مرحله ۵. ساخت دیواره میخکوبی (نیلینگ) شده تا عمق مورد نظر:
    مراحل ۱ تا ۴ تا عمق مورد نظر جهت گودبرداری ادامه می‌یابد. در هر مرحله از گودبرداری، نوارهای زهکشی قائم که در انتهای گود به صورت لوله‌ای جمع شده‌است، در امتداد بعدی گودبرداری گسترده می‌شود. سپس پانل‌های مش‌بندی جدید بر روی پوشش کار گذاشته می‌شود. شاتکریت با همپوشانی قابل قبولی نسبت به لایه بالایی شاتکریت بر روی دیوار پاشیده می شود. در انتهای گود نوار زهکشی دوباره لوله شده تا برای مرحله بعدی استفاده شود.
    • مرحله ۶. ساخت پوشش دائمی و نهایی:
    وقتی گودبرداری تا عمق مورد نظر ادامه یافت، سیستم میخکوبی (نیلینگ) شده در تمام سطح دیوار نصب شد و نیز آزمایش‌های لازم جهت اطمینان از عدم رخداد هر نوع گسیختگی انجام گرفت، ممکن است پوشش نهایی و دایمی ساخته شود. همان‌طور که گفته شد از پوشش دایمی در شرایطی استفاده می‌شود که از دیوار میخکوبی (نیلینگ) جهت سیستم پایدارسازی دایمی گود بهره گرفته شده باشد. برای پوشش‌های دایمی ممکن است از بتن مسلح درجا، شاتکریت مسلح یا پانل‌های پیش‌ساخته استفاده شود.

 

مراحل اجرای گودبرداری با استفاده از میخکوبی (نیلینگ) 

 

شرایط مطلوب خاک برای میخکوبی (نیلینگ)

 

سیستم دیوارهای خاکی میخکوبی (نیلینگ) شده در خاک‌های مختلفی با موفقیت اجرا شده است. عموماً در اینگونه خاک‌های مطلوب، سختی‌ها و پیچیدگی‌های ساخت بطور درازمدت وجود نداشته است. مواردی که میخکوبی (نیلینگ) خاک توجیه اقتصادی و تکنیکی داشته‌است عبارتند از:
خاک‌هایی که در هنگام گودبرداری هر فاز، قادر به پایداری بدون حائل به ارتفاع ۱ تا ۲ متر به صورت قائم یا نزدیک به قائم برای مدت زمان ۱ تا ۲ روز باشند.
تمام نیل‌هایی که در مقطع عرضی، بالای سطح آب زیرزمینی واقع شده‌اند؛ و چنانچه نیل‌هایی نیز زیر سطح آب زیرزمینی واقع شوند اما آب زیرزمینی به شکل بدی بر روی سطح گود، مقاومت باندی سطح اندرکنش گروت – خاک یا سلامتی درازمدت نیلها تأثیر نگذارد (مثلاً کاراکترهای شیمیایی خاک، موجبات خوردگی را ایجاد نکند. اگرچه یک نیاز مطلق نیست اما سودمند است که شرایط زمین، پیشروی دریل بدون کیسینگ را اجازه دهد و سوراخ حفر شده برای چند ساعت توانایی پایداری بدون حفاظ را داشته باشد تا نیل‌ها درون آن‌ها نصب گردند و گروت ریزی انجام شود. به کرات نیل‌های توخالی خود دریل‌گری دیده شده‌است که در بخشی یا تمام طول سوراخ، کیسینگ (Casing) گذاری شده و با موفقیت نصب شده‌اند. با این حال انتخاب نوع دریل کردن بر می‌گردد به صلاحدید پیمانکار نصاب نیل‌ها.
در واقع شرایط خاک هنگامی برای ساخت دیواره های پایدار شده توسط نیلینگ (میخکوبی) مطلوب فرض می شود که نتایج آزمونهای محلی، صلاحیت خاک را تأیید نمایند. آزمون نفوذ استاندارد (SPT) که عدد SPT را بدست می‌دهد، می‌تواند برای تعیین شرایط مطلوب خاک اعتمادپذیری لازم را داشته باشد.
بر اساس معیارهای عمومی یاد شده، تقسیم‌بندی خاک‌های مطلوب برای ساخت دیواره های پایدار شده توسط نیلینگ (میخکوبی) به صورت ذیل می‌باشد:
• خاکهای ریزدانه سفت یا سخت:
خاکهای ریزدانه (یا چسبنده) ممکن است شامل رسهای سفت یا سخت، سیلت‌های رسدار، رس‌های لای دار، رس‌های ماسه دار، لای‌های ماسه دار و ترکیبی از آن‌ها باشد. اینگونه خاک‌های ریزدانه بطور تجربی می‌تواند شامل خاک‌های سفت باشد که عدد SPT آن‌ها لااقل ۹ ضربه به ازای ۳۰۰ میلی‌متر است. با این حال برای تعیین مشخصات استقامتی خاک‌های ریزدانه، نباید منحصراً به مقادیر SPT تکیه شود. در عوض، مشخصات استقامتی (مقاومت برشی) باید به وسیله دیگر آزمایش‌های محلی یا آزمایشگاهی تهیه شود. برای به حداقل رساندن جابجایی‌های افقی درازمدت دیواره های پایدار شده توسط نیلینگ (میخکوبی)ها، خاک‌های ریزدانه باید خاصیت خمیری نسبتاً کمی داشته باشند.
• خاکهای دانه ای متراکم تا خیلی متراکم با کمی چسبندگی ظاهری:
اینگونه خاک‌ها شامل ماسه و شن می‌باشند و اعداد SPT بزرگتر از ۳۰ را نتیجه می‌دهند و با مقداری ریزدانه (معمولاً نه بیشتر از ۱۰ تا ۱۵ درصد) یا با سیمان طبیعی برای تأمین چسبندگی همراه هستند. نیروهای موئینگی در ماسه‌های ریز ممکن است یک چسبندگی ظاهری ایجاد نماید؛ در کل، چسبندگی ظاهری برای این خاک‌ها باید بزرگتر از ۵ کیلوپاسکال باشد تا زمان خودپایداری معقولی را تضمین نماید. برای جلوگیری از قطع شدید نیروهای موئینگی و بواسطه آن کاهش در چسبندگی ظاهری، لازم است جریان آب به سمت سطح گودبرداری به حداقل برسد که این عمل می‌تواند از طریق تغییر جهت دادن مسیر جریان آب انجام شود.
• سنگ هوازده بدون هیچگونه سطوح شکست:
سنگ هوازده به شرطی می تواند یک تکیه گاه مناسب برای نیل‌ها تأمین نماید که سطوح شکست در جهت‌های نامطلوب غالب نباشد. همچنین مطلوب است که درجه هوازدگی در کل سنگ تقریباً یکنواخت باشد که در این حالت تنها کافیست یک روش حفاری و نصب نیل اتخاذ گردد؛ برعکس تغییرات زیاد در هوازدگی سنگ در یک سایت ممکن است تیم مجری را مجبور به تعویض تجهیزات حفاری یا تغییر روش‌های نصب نماید و بواسطه آن اجرای دیواره های پایدار شده توسط نیلینگ (میخکوبی) را پر هزینه سازد.
• رسوبات یخچالی:
اینگونه خاک‌ها معمولاً برای کاربرد دیواره های پایدار شده توسط نیلینگ (میخکوبی) مناسب هستند به دلیل آنکه معمولاً متراکم، خوب دانه بندی شده یا با مقدار محدودی ریزدانه همراه هستند.

شرکت ابــرنـد

General Crop

شرکتابرند(سهامی خاص)با تکیه بر دانش فنی و سوابق مدیران خود در مهندسی و ساخت پروژه ­های عمرانی و با هدف توسعه و گسترش فناوری نوین و تکنیک­های روز دنیا در زمینه مدیریت، طراحی، ساخت و اجرای پروژه ­های عمرانی شكل گرفته است. اين شرکت با برخورداري از نيروهاي مجرب، خلاق و نوآور، با تكيه بر تخصص و صداقت در كار و بهره گيري از آخرين دستاوردهاي علمي و اجرایی درصدد ارائه خدمات مهندسي در گستره وسيعي از زمينه­هاي مهندسي عمران مي­باشد.